www.uruburu.nl

Let op: Wanneer je de foto van de kikker ziet, klik dan op de BOVENSTE HELFT van de “Enter my site” knop en scroll vervolgens naar beneden. Beetje onduidelijk maar het zit nu eenmaal in het ontwerp van de site…

Het is dubbel pech voor mijn doorgaans ondernemende meissie dus. Al het kraakbeen rond het portaal waar de première binnenkort plaats zal vinden is week en kan steeds minder belast worden. Dús een minder grote actiradius én dus minder mobiel. Dat is best lastig voor ondernemende mensen. Maar als het goed is komt daar op korte termijn een eind aan. De releasedatum is gesteld op 26 maart dus het mag al komen hoor. En klaar ligt de baby ook al weken met het hoofd naar beneden.

Het heeft ook even geduurt voordat we overeenstemming hadden over hoe we het kind zouden gaan noemen. Mede doordat we niet weten in welke variant (jongen of meisje) het ter wereld zal komen. Waren we er uit over de meisjesnaam, moesten we een dergelijk traject nog eens door voor een jongensnaam. Uiteindelijk hebben we voor elk van de uitvoeringen een naam gevonden die ons beiden aanspreekt. Het wordt weer iets niet alledaags, zoals ook het geval was bij Sepp.

Kinderkamer is klaar, de kaartjes staan klaar om  – met toevoeging van actuele informatie zoals daar zijn maat en gewicht - gedrukt te worden, het bed is een halve meter omhoog gezet (wat een uitzicht opeens zeg), kraampakket staat klaar en een out of the office mail wordt geactiveerd zodra het kind zich aandiend. Het voelt een beetje de eerste dag van je eigen winkel, alles staat klaar voor een gastvrije ontvangst en hyper van je derde kop koffie wacht je op je eerste klant. Laat maar komen hoor!

*Hallo digiTineke (=een toegepaste digibeet), even voor de duidelijkheid: Een site is niet per definitie een blog en een blog is niet per definitie een site. Mij blog heeft huisvesting gekregen bij Worpress.com (de site) waar ik mijn blog op bijhoud tot nu toe. Mijn site, uruburu.nl gebruik ik als blog, maar kan natuurlijk voor legio andere zaken worden gebruikt. Een blog is een soort van digitaal dagboek, digiTineke, dat je net als een site openbaar of (gedeeltelijk) gesloten kan houden. Ook jij kan heel eenvoudig een blog starten met een eigen herkenbare naam, bijvoorbeeld http://digitineke.wordpress.com en starten maar. Het is net als tekstverwerken in Word bijvoorbeeld, niet veel moelijker dan Hyves, maar wel veel leuker, vind ik.

Misschien moet ie geen teletubbie worden, maar wel iets bij de televisie gaan doen. Er is weinig concurrentie in televisieland, als je tenminste kijkt naar waarmee geconcurreerd wordt. Dit beperkt zich tot doe-het-zelf programma’s, bouw en verbouwprogramma’s, dating shows (tegenwoordig ook in een gezellige cross-over met bouw en verbouwprogramma’s), programma’s over eten of het bereiden ervan (tegenwoordig ook in een gezellige cross-over met dating shows), herhalingen (en herhalingen dáár weer van) en reportageprogramma’s waarbij zekere mate van subjectiviteit net zo zeldzaam is als zand in de woestijn. O ja, ik vergeet nog de feitjesrace tussen journaals, getuige de vliegtuigramp afgelopen 25 februari.

De hype rond het televisieprogramma van de Frogertjes was een typisch voorbeeld van tendensjournalistiek. Los van het gegeven dat het goed is om aan de zelfkant van het leven aandacht te schenken is het natuurlijk van de zotten dat er in onze maatschappij überhaupt, veelal door vrijwilligers gerunde, gaarkeukens nodig zijn voor gezinnen die wel willen maar niet kunnen overleven in deze consumptiemaatschappij. En het liquide middelen voor steun aan deze groep mensen is er gewoon hoor.

Zo is er de 4 miljard (ik zal het even uitschrijven, dan besef je misschien meer hoeveel dat is: 4.000.000.000 euro) die gereserveerd is voor nieuwe gevechtsvliegtuigen, de JSF. Uit onderzoek is gebebleken dat de huidige favoriet van “onze mannen”, de F-16, kan worden voorzien van een upgrade – spoilertje hier, stinger met radarshield daar en misschien wel Xenon verlichting – waardoor aanschaf van nieuwe toestellen voorlopig niet nodig is. Stel dat de kosten slechts een kwart van nieuwe toestellen bedraagt, dan hebben we 3.000.000.000 (3 miljard dus) over voor steun aan onze medemens in barre tijden. Maar nee, politici buitelen over elkaar heen om te mogen bepalen welk toestel het moet worden alsof het om hun eigen leaseauto gaat.

Mij maakt het niet uit wat onze driejarige spruit uiteindelijk gaat worden, ik zal hem in alles steunen. Zelfs als hij de politiek in wil. Al was het maar om over zeventien jaar schoon schip te kunnen maken na twee kabinetten Wilders, die nu volgens de peilingen 27 zetels zou hebben. HALLO NEDERLAND, WAKKER WORDEN!

Dit filmpje vond ik op de hyve van een vriendin (thanks Cindy!). Vooral het moment dat een moeder in beeld is en even “gecheckt” wordt door de jonge heren vind ik hilarisch….

~

Je bent man en je slaat wat. Wat dan? Bij voorkeur je vrouw. Want jij bent gefrustreerd en immers niet voor niets “in voor- en tegenspoed” getrouwd. Slaan lucht enorm op natuurlijk. Ok, dat geldt niet voor iedereen in je gezin, maar daar ging het bij eerste aanstoot ook niet om. Bovendien heeft een handgemeen een direct ontladend effect, daar kan geen psycholoog tegenop. Zodra je ontladen bent heb je vervolgens ook weer de rust en genoeg redenen om met zalvende woorden voor je vrouw te zorgen.

Huiselijk geweld. Het gebeurt meer dan we ons kunnen voorstellen. De opvanghuizen, beter bekend als blijf-van-mijn-lijf-huizen, groeien gestaag mee met het aantal bewoners dat haar toevlucht zoekt. En ik kan het weten, één van mijn klanten is immers BlijfGroep. Met verschillende lokaties in het hele land bieden zij bescherming aan slachtoffers van terrorisme in huislijke kring. De lokaties waar opvang plaats vindt is vrijwel altijd geheim. Maar daar is verandering in gekomen.

In Alkmaar is een voormalig verzorgingshuis, Westerlicht, verbouwd als tijdelijk onderkomen voor een nieuw project van de BlijfGroep. Oranjelicht. Voorheen werd je als slachtoffer dubbel gestraft: in allerijl huis en haard verlaten én onderduiken terwijl je agressor vrij rondloopt en overal heen kan. In Obamaland hebben ze in die sector op een gegeven moment besloten om van het geheime adres af te stappen en met succes. Door middel van een effectief beleid en dito 24×7 bewaking is het niet meer nodig om de opgevangen cliënten als veroordeelden van de buitenwereld af te sluiten. Een inmiddels beproefd concept dat geadopteerd is door de BlijfGroep.

Met man en macht en veel vrijwilligerswerk is het klassieke pand met stoffige inrichting veranderd in een geweldige opvanglokatie. Een receptie met bewaking, spreek- en behandelkamers, woonunits en speelruimtes voor kinderen en tieners. Samen met mijn collega Bart was ik naar de officiële opening gegaan van het pand, waar ik zelf ook nog op een zaterdag heb staan schilderen. We vielen midden in een aantal speeches waarbij de sponsoren met gulle gebaren op uitvergrootte cheques elkaar met dikke knipogen aan het aftroeven waren. Mooie woorden voor een geslaagd project dat met veel huisvlijt en passie tot een behoorlijk resultaat heeft geleidt.

Afsluitend was er een 20-jarige die zelf “in het circuit” van de BlijfGroep heeft geleefd. Zij had als uitsmijter een levenslied geschreven dat ze ten gehore wilde brengen. Dan bekruipt mij een soort agressie die mij bij de voorrondes van “Hollands Next Contest Judge”, – een ideetje van uRuBuRu Productions Inc. waarmee ik naar John & Joop wil gaan als ultieme talentenjacht formule; want daar ontbreekt het altijd aan bij die programma’s, een competente jury – , de das om zouden doen. Bovendien is agressie in een opvanghuis nu juist het laatste waar ze op zitten te wachten. Met plaatsvervangende angst voor een afgang maar met gepast respect voor de artieste in spé bleef ik staan luisteren. En het trof me. Behoorlijk ook. Ik werd even in een paar minuten op rijm op mijn plek gezet. Een vocale dikke middelvinger voor mij en mijn vooroordelen.

En anders dan de cliënten van de BlijfGroep kon ik daarna weer prettig naar huis. Mijn eigen opvanghuis. Wat een groot goed is dat toch.

Meer weten over BlijfGroep of over huiselijk geweld? Kijk op BlijfGroep.nl

~

Mike Boddé is onder andere bekend van het duo Ajuinen en Look, dat hij samen met Thomas van Luyn vormt. Maar hij treed ook al een paar jaar op in theaters met een eigen show, dit jaar in samenwerking met Hadewych Minis en haar band. Het werd een verrassende avond gevuld met een grote varieteit aan muziek. Slechts één nummer klonk mij bekend in de oren (“People make the world go round“) waar Marcus Miller met Layla Hathaway een geweldige uitvoering van hebben gemaakt.

De avond start met een ontmoeting op het podium van de actrice en de theateradept. Hij beloofd haar in een korte conversatie dat het haar avond gaat worden, dat ze mag doen waar ze zin in heeft. En dat lukt geweldig. Het vervolg is een geweldige potpourrie van zeer uiteenlopende muziek, theater en hier en daar een grap. Het verlengstuk van de vleugel, Mike dus, blijkt wederom van alle markten thuis en is een genot om naar te luisteren. De jazz druipt er  hier en daar vanaf, maar de voorstelling beperkt zich niet tot dit genre. Aangevuld met een gitarist, basgitarist en drummer/persuccionist wordt plots elke muziekstuk mogelijk. Het is dan ook alsof je zit te zappen, maar dan in het theater.

En dan Hadewych. Ik beken, voor aanvang kende ik haar niet. Maar ze heeft inmiddels een onuitwisbare indruk achtergelaten. Met grote veelzijdigheid en variaties in haar stem, haar mimiek en zichtbare passie voor het vak bouwt zij aan de voorstelling. Jazz, rock, soul, acapella of met eigen basbegeleiding, engels, duits, zacht of rauw, octaafje hoger. The full package. En het lukt haar om dit alles met dezelfde overtuiging ten gehore te brengen.

Ik was er bij en ik was meer dan “Gelukkig met Mike en Hadewych“

De wens “De beste wensen, hè” is taaltechnisch net zo in orde als “De slechtste winter, hè” of “De kortste dagen, hè“. Een bepaald lidwoord (de of het), een superlatief (dus beste of slechtste bijvoorbeeld) en een zelfstandig naamwoord met hè erachter. Maar wat zeg je daar nou eigenlijk mee? Waarschijnlijk bedoelen we met zijn allen dat we elkaar het beste voor dat jaar toewensen, maar waarom zeggen we dat dan niet gewoon? “Hé, hallo. Mag ik jou al het beste voor dit jaar wensen?” Inderdaad, zonder hè. Want die twee letters wekken bij mij de indruk dat de zender van de boodschap er vanuit gaat dat de ontvanger ervan allang weet dat hem of haar dit wordt toegewenst. Dit maakt “De beste wensen, hè?” totaal nutteloos, we weten toch dat we elkaar het beste toewensen?

Wat wel heel verfrissend zou zijn is dat we diegenen die we eigenlijk niet kunnen luchten of zien dit jaar eens in de ogen kijken en zeggen “Hé, hallo. Mag ik jou het slechtste wensen voor dit jaar?“. En dan maar aan blijven kijken en opletten wat er gebeurt. Confronterend misschien, maar wel zo eerlijk. Hiermee heb ik meteen nog een reden te pakken waarom we elkaar de beste wensen wensen. Het is immers veilig, want iemand die je dus eigenlijk niet het beste wenst kun je afschepen met de standaard nieuwjaarsgroet.

Overigens zit er nog een gevaar ook in iemand het beste toewensen. Het beste is namelijk lang niet altijd goed. Heb je er wel eens bij stilgestaan dat je iemand het beste wensen, maar dan in negatieve zin. Zo kun je bijvoorbeeld een beste longontsteking oplopen, om maar wat te noemen. Of in een beste huwelijkscrisis belanden. Of … vul maar in.

Ondertussen is het 4 januari en zal ik morgen op mijn werk voor het eerst dit jaar verschijnen. Waarschijnlijk zal ik dan gewoon meedoen met deze gekke gewoonte tot ik een alternatief heb gevonden. Wil ik tot slot  nog wel jou als (vaste) bezoeker van mijn site een mooi jaar toewensen.

Neem Robert Petter Solberg die in voorlopig de laatste Subaru een rallye heeft gereden (Subaru heeft last van de crisis en stopt er voorlopig mee) en gewonnen. Het gaat dus niet om je ervaring, het gaat erom hoe stom je er mee om kan gaan…