Gearchiveerd onder: Media, Televisie | Tags: absurd, Frans Bromet, humor, Jiskefet
Na jaren ben ik nog steeds een groot fan van veel (niet alle) sketches van Jiskefet, het absurdistisch humorprogramma bij de VPRO. Ver voor de grote bekendheid door o.a. “Debiteuren, Crediteuren” wisten de heren Romeyn, Koch en Prins een op het oog normaal interview programma tot in de verste uithoeken van humor te duwen. Niet altijd even goed begrepen en gewaardeerd overigens.
Eén van die pareltjes vond ik terug op Youtube, “Gene Zijde”. Het is een persiflage op het bekende programma “Buren” van Frans Bromet, waarbij alledaagse mensen door deze cameraman die ondertussen zelf het interview deed met een stem zo droog als oude beschuit, over de ruzie met de buren werden ondervraagd. In de sketch van Jiskefet is vooral de geloofwaardigheid en echtheid van de geïnterviewde (Kees Prins) subliem.
Mijn ouders kregen ooit een kerstkaart waarbij allemaal kleine, zilveren sterretjes uit de kaart rolden bij het openen er van. De eerste reactie was iets in de trant van “Hè, wat is dit nou?” want ja, met het dwarrelen van deze sterretjes was een extra ronde met de stofzuiger een feit. Daarna zagen ze de tekst in de kaart. “Verbaas je niet maar verwonder je”. Daar moest ik aan denken bij de uitslag van de amerikaanse presidentsverkiezingen.
Even voor de duidelijkheid het onderscheid in de beleving van verbazen en verwonderen. Verbazen uit zich heden ten dagen met vette hoofdletters, overmatig gebruik van leestekens en soms met krachttermen. “Wàt?!?“, “Ja hoor!!!” of “Dat méén je (niet)!!!” en dan laat ik de voorbeelden met krachttermen geheel aan je eigen fantasie over. Overigens worden de drie voorbeelden vaak ook achter elkaar gebruikt in gesprekken waar iets onwaarschijnlijks gebeurt moet zijn. Dan is verwonderen toch de mildere, zeg meer christelijke vorm, van verbazen. “Hé” of “Tjeetje” zijn wat mij betreft prima afspiegelingen van verwondering.
Hans Dorrestijn, neerlands meest neerslachtige conferencier, had vroeger op de vrijdagochtend radio van de VPRO een eigen item. DPA. Dorrestijn’s Pers Agentschap. Daarin volgde het ene absurde (verzonnen) nieuwsbericht na het andere in drie minuten tijd. Ik kan me herinneren dat bij de herverkiezing van Ronald Reagen in 1985 van de avond ervoor even meenam in dat item. “En dan nu een reactie op de uitslag van de amerikaanse presidentsverkiezing. Goh! Verder buitenlands nieuws….”. Hans verwonderde zich blijkbaar over een tweede ambtstermijn van de gewezen B-film westernacteur.
Waar ik me over verwonder in het kader van de huidige presidentsverkiezingen, zijn de stemmen en gezichten van de nederlandse journalisten en presentatoren. De euforie die er uit de monden komt en van de gezichten te lezen is, hoe belangrijk dit moment is en op voorhand al gezien wordt als een keerpunt van de wereldgeschiedenis. Hierdoor schiet ik direct door in verbazing. Want blijkbaar maken de heren en dames nieuwsmakers zich deelgenoot van het verheffen van iets dat eigenlijk heel normaal is. Ik zie het zo, het is niet dat nu voor het eerst geen blanke president is gekozen, maar bovenal een mens. Ja, misschien verwacht je zoiets niet in het land waar al het onmogelijke mogelijk blijkt te zijn.
Er wordt de nadruk gelegd op “de eerste zwarte president van Amerika”. Het heeft er in sommige gevallen zelfs schijn van dat Obama als een soort verlosser wordt gezien. Daar valt mijn bek toch echt van open. Ziet niemand meer dat de hele presentatie van welke presidentskandidaat gaat om marketing en imago? Obama is een goed spreekstalmeester, maakt mooie oneliners en zal gerust de competentie hebben van een wereldleider. Maar laten we ons vooral verwonderen over de resultaten die ons staan te wachten in de komende vier jaar. En laten we vooral de mens Obama zien en niet het wonder van een onderdrukte meerderheid op het hoogste podium van de wereldpolitiek.
